De rust is weergekeerd in huize Bert & Evelyn. Het stof is neergedwarreld en we kunnen weer verder kijken dan de komende dag. Gelukkig maar, want bij de dag leven is mooi, maar je kunt ook overdrijven.

Waarom doet een mens (herstel: Evelyn) eigenlijk zo druk? Niets aan toch! Ik vind van niet tenminste en ik moet het schoorvoetend toegeven, maar ik word er ook een wat akelig en chagrijnig wief van. Als het te lang duurt dan. Maar gelukkig voor alle partijen is dat nu voorbij, en ik begin me hier en daar zelfs een beetje te vervelen. Dat is ook weer niet goed, maar tot dusver nog te hachelen.

Maar Evelyn zou Evelyn niet wezen als er niet een nieuw probleem op de loer ligt: De onvolprezen luiheid die eigenlijk mijn natuurlijke en instinctieve aard is. Want ik kan veel dingen goed, maar het beste kan ik toch NIETS doen. Billen op de bank, kopje koffie of een wijntje erbij (al naar gelang het tijdstip) en maar druk zijn met niets doen. Ja, ik heb al heel wat trofee-en in de wacht gesleept! Op zich helemaal niets mis mee, maar nu ik niet zo veel hoef te doen als voorheen, laat ik de dingen die ik eigenlijk nog wel moet doen voor wat ze zijn.

De was stapelt zich langzaam maar gestaag op, het huis slibt dicht van de niet opgeruimde rotzooi die ik in mijn spoor achterlaat (en nee, kom niet aan met de spreuk: wie kinderen heeft heeft meer troep, want het is allemaal mijn eigen zooi), de badkamer schreeuwt om een beurt en over het huiswerk voor school zal ik maar helemaal niets zeggen, want dat is helemaal drama. Maar de bank begint bijna slijtgeplekken te vertonen op het plekje waar ik graag zit. Dit alles betekent dus ook minder beweging en minder beweging betekent weer meer vet. Meer vet is meer gewicht en ja hoor: Ik ben nog nooit zo zwaar geweest als nu. Dus ik zal er echt aan moeten geloven: ik moet naar de sportschool!

Vol goede moed was ik begin deze week en ook vol goede voornemens; ik ga naar de sportschool dicht bij mijn werk, en zo kan ik mij dus voor of tijdens mijn diensten uitsloven op al die griezelig uitziende apparaten. Vandaag zou ik mij opgeven! Tjakkaa ende hoera!

Tis niet gelukt. Ik ben het vergeten. Echt.

Ik deug ook nergens voor.