Er is een wonder geschiedt in huize Eef & Bert. Echt waar, een mirakel eerste klas. Het zit namelijk zo: Bert heeft gesolliciteerd. Nu is dat op zich niet zo’n heel groot wonder, ware het niet dat mijn rots in de branding al 20 jaar bij de zelfde baas werkt. Dus dat solliciteren op zich is al een applaus waard,vind ik.

Toch is het een vreemde gewaarwording, de liefde van mijn leven in deze hoedanigheid mee te maken. IK ben altijd de gene van de pieken & dalen, de ADHD-neigingen bij tentamens en andere spannende gebeurtenissen, van hieperdepiep en doing, doing doing. HIJ is altijd de gene die altijd meestal de rust bewaart, heel steady is in woelige tijden en niet door het huis heen stuitert, maar alles zo’n beetje dood-relativeert.

Afgelopen week, lieve beeldbuiskindertjes, was dit heel andere koek. hij stuiterde niet, neen. Maar helemaal zichzelf was hij ook niet. Hij bleef het schrijven van De Brief maar voor zich uit struisvogelpolitieken. Hij dacht dat misschien door een wonder Gods de betreffende manager wel voor de deur zou staan en hem zou vragen of hij alsjeblieft daar wilde komen werken. Dit is helaas niet gebeurd.

Omdat de brief voor morgen binnen moest zijn, moest hij gisteren dan toch echt aan de slag. Natuurlijk heb ik hem een helpende hand geboden, ik met mijn schrijftalenten (uche) en mijn onnavolgbaar grote woordenschat ben de beroerdste niet. Maar het moest natuurlijk wel ZIJN brief worden. Dus gisteren voor mijn werk uit even samen over de laptop gebogen gezeten, ik een voorzetje gegeven, hij hoefde hem alleen nog maar in te schieten. Hartstikke aardig van mij natuurlijk! Kom ik thuis om 23:45 uur, helemaal afgepeigerd natuurlijk van al dat harde werken, zit mijn bloedje achter de laptop met een gezicht als een.. tja.. oorwurm denk ik. Zwetend en zwoegend, dus ik dacht: nou dat zal me een juweeltje worden! Lees ik de brief, heeft ie 2 (twee) zinnen getypt. Volgens mij ook nog linea recta van internet geknipt en geplakt ook, zeg..

Ik had hem natuurlijk verder kunnen laten ploeteren, maar dit nu, lieve kindertjes, kon ik niet over mijn hart verkrijgen. In een half uurtje was het gepiept. Prins op het paard himself heeft hem vanmorgen ter plekke afgeleverd.

Nu maar hopen dat er geen brief terug komt in de trant van: Jammer, meneer Bert, we hadden u graag aangenomen, maar die brief van u was zo rete-slecht, dat we er maar vanaf zien…

Hoeveel kan er gebeuren in een jaar? Heel veel.

Zo ben ik plotseling in plaats van een beginnend student, ineens een afrondende student geworden (nou ja, beetje optimistisch, maar ik ben in ieder geval al over de helft!) Ik vloek en ik tier soms op de hoeveelheid werk die er aan zit, maar ben ook wel weer errug blij met hetgeen ik allemaal opsteek. Maar ja, binnenin zit nog steeds de oude Evelyn die overal een probleem van maakt en niet weet wat ze wil, waar ze staat en waar ze naar toe wil. Pff, vermoeiend. Anderzijds heb ik ook wel weer het gevoel dat ik best iets toevoeg aan de wereld in het algemeen, en aan mijn wereld in het bijzonder. Maar ja, appeltje-eitje zal het nooit worden met mijn gekrinkelde brein.

Verder heb ik kennis gemaakt met iemand waar ik enorm veel bewondering voor heb. Zij kreeg te dealen met het feit dat ze aan kanker lijdt, en dan voor het gemak ook meteen maar even met een agressieve vorm, waarvan ze niet kan en zal genezen. Ga er maar aan staan; zij deed het. De artsen gaven haar geen jaar, maar van de week is zij 40 jaar geworden, 13 maanden na de diagnose. Als klap op de vuurpijl wordt er ook nog een boek van haar uitgegeven; een droom gaat in vervulling voor haar. Mijn bewondering is grenzeloos en ik hoop dat ik nog heel lang van haar logs mag genieten.

Verder is in dit jaar onze lieve oma overleden. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet even -ook al is het soms maar 1 seconde- aan haar denk. Met tientallen draadjes zit ik aan har verbonden. Eerlijk is eerlijk: vroeger waren dat er honderden. Antoinette zat en zit met duizenden draadjes aan haar verbonden.

Verder is dit een jaar geweest van bevestiging van mij als werker; nooit eerder werd ik zo geinspireerd in mijn werkveld, nooit eerder was ik op zo’n nauwe manier betrokken bij mijn werk, ook al was het op andere werkplekken vaak op een andere manier intenser. Maar nog niet eerder werd ik zo bevestigd in mijn ‘zijn’. What you see is what you get, en verdomd: het is goed genoeg.

In dit afgelopen jaar heb ik ook een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt. Ik ben er nog niet, gelukkig, maar ik ben een heel eind op weg. Ik bepaal zelf mijn route en word -hoe belangrijk voor mij- bevestigd en gewaardeerd om wie en wat ik ben.

Ook op het gebied van mijn gezinsleven ben ik niet eerder zo gelukkig geweest als dat ik nu ben. Ik weet ook niet goed hoe dat kan; ook voorheen warne mijn gezinsleden gezond van lijf en leden. Maar nu heb ik het gevoel van domweg gelukkig zijn; er zijn weinig dingen van vroeger om op te ruimen, iedereen doet het goed in mijn gezin, wat wil een mens nog meer?!

Een eigen huis, een plek onder de zon, en altijd iemand in de buurt die van me houden kon. Hoe gelukkig moet je zijn om uit elkaar te barsten? Ik denk dat ik er dicht bij zit. Hehe, gelukkig toch nog iets om me druk over te maken..

Want wie anders moet al die rotzooi dan opruimen!!??

Antoinette heeft een brief geschreven naar de meester van haar jongste dochter. Dit naar aanleiding van een ongelukkig klasgenootje die op de skeelers aan een rijdende fiets hing en hier niet zo goed mee weg kwam. (Hoe het met het meisje is, is op dit moment nog niet bekend)

Beste Joris,

Heden is het nieuws tot ons gekomen dat 1 van uw leerlingen onlangs in spreidstand terecht is gekomen.

Na het verhaal aangehoord te hebben van mijn dochter is dit een onmogelijke situatie.

Meteen na dit verhaal hebben mijn vriendin en ik dit uitgeprobeerd, ik heb meteen de skeelers van mijn oudste dochter aangedaan.

Achter op het pleintje bij ons geheel nieuwe onderkomen is mijn vriendin vaart gaan maken met de fiets, en na 3 rondjes had zij voldoende vaart, zodat ik me aan de achterzijde vast kon houden.

We hebben de situatie zo goed mogelijk nagebootst, afgaande op de informatie die u uw leerlingen heeft medegedeeld en het resultaat is niet kloppend met uw informatie.

Het is namelijk onmogelijk dat uw leerling op de skeelers in een algehele spreidstand terecht gekomen is.

Wij, of althans ik, kwam namelijk uit in een hoek van ongeveer 98 graden.

Vervolgens zijn wij ook naar de dokter gegaan om te kijken wat de verschillen zijn tussen een algehele spreidstand en een hoek van 98 graden.

Nou ik kan u vertellen dat dat verschil heel groot is en dat uw leerling mogelijk deze week nog weer op school is en ik dus voor zeer lange tijd uitgeschakeld ben en nu met heupbroek, ingegipst  en al in spreidstand in bed lig.

In de woonkamer welteverstaan want u snapt natuurlijk wel dat traplopen voor mij momenteel onmogelijk is.

Ik wil u verzoeken geen incomplete informatie meer op uw leerlingen over te brengen, daar ik geneigd ben om alles waar mijn kinderen mee thuis komen te analyseren  of na te bootsen, om zo de gegeven informatie helder te krijgen.

Mocht u na deze informatie de intentie krijgen om mij een fruitmand te sturen, gelieve dan geen kiwix92s toe te voegen aan deze mand omdat de consequenties dan helemaal niet meer te overzien zijn in verband met mijn enorme, heftige allergie voor dit fruitsoort.

Met vriendelijke groeten de moeder vanx85..

De rust is weergekeerd in huize Bert & Evelyn. Het stof is neergedwarreld en we kunnen weer verder kijken dan de komende dag. Gelukkig maar, want bij de dag leven is mooi, maar je kunt ook overdrijven.

Waarom doet een mens (herstel: Evelyn) eigenlijk zo druk? Niets aan toch! Ik vind van niet tenminste en ik moet het schoorvoetend toegeven, maar ik word er ook een wat akelig en chagrijnig wief van. Als het te lang duurt dan. Maar gelukkig voor alle partijen is dat nu voorbij, en ik begin me hier en daar zelfs een beetje te vervelen. Dat is ook weer niet goed, maar tot dusver nog te hachelen.

Maar Evelyn zou Evelyn niet wezen als er niet een nieuw probleem op de loer ligt: De onvolprezen luiheid die eigenlijk mijn natuurlijke en instinctieve aard is. Want ik kan veel dingen goed, maar het beste kan ik toch NIETS doen. Billen op de bank, kopje koffie of een wijntje erbij (al naar gelang het tijdstip) en maar druk zijn met niets doen. Ja, ik heb al heel wat trofee-en in de wacht gesleept! Op zich helemaal niets mis mee, maar nu ik niet zo veel hoef te doen als voorheen, laat ik de dingen die ik eigenlijk nog wel moet doen voor wat ze zijn.

De was stapelt zich langzaam maar gestaag op, het huis slibt dicht van de niet opgeruimde rotzooi die ik in mijn spoor achterlaat (en nee, kom niet aan met de spreuk: wie kinderen heeft heeft meer troep, want het is allemaal mijn eigen zooi), de badkamer schreeuwt om een beurt en over het huiswerk voor school zal ik maar helemaal niets zeggen, want dat is helemaal drama. Maar de bank begint bijna slijtgeplekken te vertonen op het plekje waar ik graag zit. Dit alles betekent dus ook minder beweging en minder beweging betekent weer meer vet. Meer vet is meer gewicht en ja hoor: Ik ben nog nooit zo zwaar geweest als nu. Dus ik zal er echt aan moeten geloven: ik moet naar de sportschool!

Vol goede moed was ik begin deze week en ook vol goede voornemens; ik ga naar de sportschool dicht bij mijn werk, en zo kan ik mij dus voor of tijdens mijn diensten uitsloven op al die griezelig uitziende apparaten. Vandaag zou ik mij opgeven! Tjakkaa ende hoera!

Tis niet gelukt. Ik ben het vergeten. Echt.

Ik deug ook nergens voor.

Het is ongeloveloos. Ik kom helemaal bij. Dit jaar is de kerst niet te evenaren. Ik heb nog nooit zo’n lekkere kerst gehad. Echt waar. Weet je wat we zoal hebben gedaan deze kerst? Kerstavond eten bij mijn schoonouders. 1e kerstdag naar de film met de kids en op de koffie bij mijn ouders. En vandaag: Poetsen. Niet dat ik daar nu zo vrolijk van wordt,maar ik heb er in ieder geval weer tijd voor, dat is gewoon zo’n lekker gevoel. Eind van de middag met de jongens gegourmet, zoals ongeveer de hele rest van Nederland. Jongens film kijken, pa & ma een dutje doen. Ongelovelijk saai, maar… heeeeeerlijk!

Had nooit geacht dat ik toch nog een beetje ‘Zen’ zou kunnen worden zeg. Ik had overigens ook nooit gedacht dat ik zo’n ongelovelijke burgertrut zou worden, maar weet je? Het kan mij helemaal niets schelen. Wij zijn allen gezond. Wat wil een mens nog meer?

Volgende keer hopelijk een wat flitsender logje….;-)

Hohohooo! En zo gaan we net zo gemakkelijk van zomer over naar de Kerst. Time flies!

Omdat we vandaag de kerst vierden bij mijn teer beminde schoonfamilie (jaja, het is een dag te vroeg, maar ja), en mijn zwagert over een weblog begon, dacht ik: heej! die hebben wij ook nog..! Tot mijn verbijstering was die nog steeds in de lucht (De weblog, niet mijn zwagert) Dus vond ik het wel weer tijd worden voor een nieuwe log. Je zou denken: genoeg inspiratie na zolang niets vertellen, maarr… Niets is minder waar. Dat komt zo: Ik maak niets mee. Ik ga naar mijn werk, ik poets in huis, ik ga naar school en ik studeer. Dat is alles. Errug jammer. Een kluizenaar isser niks bij. Maarr. Ik heb goede voornemens: ik ga minder voor school doen. Hoepel ook allemaal maar in de knup. Ik heb deze hele week vakantie, ik heb me voorgenomen om he-le-maal niets te doen! Dit jaar voor het eerst in tijden dat ik met kerst niet hoef te werken; geweldig! Ik ga daar optimaal van genieten. Dat houdt in: NIETS! Naja, we gaan morgen met de kids naar de film, en even een bakkie koffie doen bij mijn ouders, maar that’s it. Misschien een beetje inspiratie opdoen om weer eens een weegaloze log te schrijven, maar ik ben bang dat ik die inspiratie een beetje verloren ben. Maar wat niet is kan nog komen. Kortom: We are back!

Laterzz!

Dit weblog heet EvelynenAntoinette. Maar: Laat je niet misleiden! Van Antoinette is in deze kontreien al minstens een half jaar niets vernomen. Dit heeft meerdere redenen:

1. Ze is verhuisd; legitiem want puinhoop en lastig om alles weer op nieuw aan te sluiten.

2. De beheerpagina is veranderd, en Antoinette gaat over het algemeen wat moeilijk om met veranderingen (helemaal in combinatie met verhuizing)

3. Antoinette heeft geen inspiratie meer.

Nou ja, laat ik mijn hand in eigen boezem steken; ik ben nu ook niet bepaald de meest frequente blogger van het laatste half jaar, maarr: de weblogs DIE zijn geplaatst zijn van mij afkomstig. Dus ik zeg maar zo: ere wie ere toekomt.

Ik groet u

Evelyn

Ik mag niet klagen, dus dat doe ik ook niet. Maar dat bij deze temperaturen die arme bloedjes van kindjes nog steeds naar school moeten, is zelf mij te gek. Heb ik het nog niet eens over mijzelf: Ook ik moet werken, het is gewoon mensonterend. Vanmiddag sleep ik mij maar weer naar mijn werk, alwaar we met alle jongeren en hun ouders naar de plaatselijke zwemplas zullen vertrekken, om daar een grote barbeque te houden, ter ere van de vakantie. Heb medelij.

Gistermiddag ben ik dan begonnen in mijn nieuwe baantje. Erg leuk, moet ik zeggen, al zijn de jongeren daar wel knetter verwend zeg! Ze hoeven bijna niets te doen. Ze wonen daar als prinsjes en prinsesjes op de erwt. Ik vind dat dat wel anders kan. Het blijft een woontrainingscentrum, dus er moet wel gewerkt worden. Maar wie weet hoe een balletje nog rolt. De collega’s die ik heb ontmoet tot dusver lijken mij allen zeer geschikt, dus dat is ook prettig. Toch kost zo’n eerste werkdag altijd wel een hoop energie, dus ik was blij toen het 23.15 uur was en ik weer in mijn ouwe trouwe Twingootje op huis aan kon.

Maar Evelyn zou Evelyn niet zijn als er niet iets mis ging.

Van de week had ik al opgemerkt dat er iets niet helemaal jofel was met de uitlaat, ik was een kleinere en langzamere versie van Michael Schumacher; wat een klere-herrie. Maar goed, recht zo die gaat en zo lang het kan, kan het nog. Inderdaad, het Twingootje dacht er ook zo over; Ik was net van de snelweg af (De heer zij geprezen!) en toen klonk het onheilspellende geluid KKKGGGGRRRRTTTTT!

Okee. Dat was dus de uitlaat. Hiep hiep & Hoera Shit. Maar, lang leve de wegenwacht! Gelukkig duurde het maar een stief half uurtje voordat deze beste man kwam, en na een minuutje of 20 pielen en klooien, had de brave borst mijn uitlaatje (Uhm, ik bedoel die van de Twingo natuurlijk!) provesorisch opgehangen. De man mag van mij een lintje, want hij is achter mij aan naar huis gereden, en heeft mij veilig en wel weer thuis afgeleverd. En zo was het al met al nog 0.45 uur dat ik thuis was.

En dat was het avontuur van de eerste werkdag van Evelyn. Dag Dikkie Dik!

Nou.

Het zijn enerverende tijden.

Zo raak je in blinde paniek omdat je MOET solliciteren om je studie voort te kunnen zetten, en sla je hysterisch aan het schrijven van sollicitatiebrieven. Zo krijg je de ene uitnodiging voor een gesprek na de ander binnen en moet je gaan kiezen.           Weird.                                                                                                                                   Het geeft je ego een enorme boost, dat wel! Maar goed: ik heb dus gekozen, en ik ben de trotse bezitter van een nieuwe baan.                                                              Hoezee & hoera!

Het leuke is dat de locatiemanager en de andere twee leden van de sollicitatiecommissie (of hoe noem je die lui) echt overdreven enthousiast over mij waren. Wat een heerlijk warm bad om je in onder te dompelen! Verder is het arbeidsvoorwaardengesprek bijzonder goed uitgepakt; ik heb toch nog iets geleerd in de afgelopen jaren!

Aanstaande maandag begin ik; ik wordt begeleider op een woon- & trainingscentrum voor jongeren met een lichamelijke en/ of zintuigelijke handicap. Met jongeren werken is toch wel iets wat echt in mijn straatje past, en bovendien lijkt mij dit iets rustiger dan het werken op een internaat. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wordt deze functie goedgekeurd door de hoge heren van de studie, dus ik zit weer even gebakken.

Had ik echter nog slechts 1 klein probleempje: Ik moet voor de studie een onderzoek uitvoeren op mijn werkplek. Ahum, lekker handig dan als je midden in de periode overstapt. (NOT!) Maar: de hoge heren zijn de beroerdsten niet, en ik heb uitstel gekregen, zodat ik eerst rustig in kan werken, en daarna een onderzoek uitvoeren. Het leek me al niet zo’n hele lekkere binnenkomer: "Hallo, ik ben nieuw hier en ik voer meteen even een onderzoek uit hier over wat er beter kan!"

Maar het aller- aller lekkerste warme bad kreeg ik vanmorgen: bezorgd door de plaatselijke bloemenboer: Een enorm boeket met zonnebloemen, afzender: de collega’s van de twee groepen waar ik de laatste maanden aan het werk ben geweest: Bedankt voor je inzet en de fijne samenwerking. Lange Dreef 1 & 3.       Naja zeg; heeeeeeeerlijk toch!

Ik ben een gelukkig mens!